Święty Roch

Święty Roch. Jego życie przypada na późne średniowiecze, datują je na lata 1345—1377 lub 1350—1378. Niewiele o nim wiemy. Wenecki doża i filozof, Franci­szek Diedo, wydał w r. 1478 jego Vita, ale ani ono, ani anonimowe starsze Acta breviora nie zasługują na jakąkolwiek wia­rę. Według Diedo miał pochodzić z Montpellier i być od wczesnych lat sierotą. Rozdawszy, co miał, ubogim, wybrał się w r. 1317 jako pielgrzym do Rzymu. W Wiecznym Mieście z poświęceniem pielęg­nował dotkniętych epidemią i uzdrawiał ich znakiem krzyża. Gdy wędrował w r. 1320 z powrotem, w Placencji sam za­padł na zdrowiu, ale cudownie został uzdrowiony. W dwa lata później wrócił do Montpellier lub — jak chcą Acta breviora — do Angery w Lombardii i tam został jako domniemany szpieg wtrącony do więzienia. Tam torturowano go. Po pięciu latach zmarł (1327 r.). Bóg sam ujawnił cudow­nym napisem na ścianie więzienia jego niewinność i świętość oraz zwierzoną mu opiekę nad dotkniętymi zarazą: Ci, którzy zostaną dotknięci zarazą a będą wzywać na pomoc św. Rocha, jako swego pośrednika i orędownika będą uleczeni". W pierwszej połowie XV w. pojawiają się pierwsze ślady oddawanej Rochowi czci. Rozkwitła ona pod koniec tego stule­cia, zwłaszcza gdy w r. 1485 przeniesiono rzekome relikwie świętego z Montpellier do Wenecji. Kult rozwinął się potem wzdłuż szlaków handlu prowadzonego przez kupców weneckich. Niemało też do jego rozwoju przyczynili się franciszkanie, którzy świętego zaliczyli do swych tercjarzy. Rochowi poświęcono niezliczoną ilość kościołów, kaplic, szpitali, przytułków itp. W Niemczech szczególnej popularności nabrały pielgrzymki na St. Roch Berg pod Bingen; znalazły one swe echo u Goethego. W Polsce Roch czczony był bardzo wcześ­nie. Powstało tu nie tylko kilka kościo­łów i kaplic pod jego wezwaniem (naj­wcześniejszy w Oławie, 1385?), ale także bractwa, a nawet zgromadzenie zakonne (rochici). Obecnie ucieka się do niego lud­ność Opolszczyzny (Dobrzeń Wielki, Olesno ) oraz okolic Wielunia (Konopnica). Roch zalicza­ny bywa do tzw. czternastu wspomożycieli. Patron miast; Montpellier, Parmy i Wenecji jest również bardzo mocno czczony przez : aptekarzy, lekarzy, ogrodników, rolników, szpitali, więźniów. Jest opiekunem zwierząt domowych. IKONOGRAFIA: św. Roch przedstawiany jest jako młody pielgrzym lub żebrak w łachmanach, z psem liżącym mu rany albo biegnącym obok. Jego atrybutami są: anioł, anioł i pies trzymający w pysku chleb, pies, torba pielgrzyma.



wykonanie: blackgoose.pl © Parafia Wysoka 2006-2019