Sakrament Eucharystii

Eucharystia, jako wielki dar została ustanowiona przez Jezusa Chrystusa - Najwyższego Kapłana, w obecności Apostołów podczas Ostatniej Wieczerzy, gdy Jezus wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie połamał go i podał mówiąc: 'Bierzcie i jedzcie to jest Ciało Moje'. Tak samo i kielich po wieczerzy, mówiąc: 'Bierzcie i pijcie to jest kielich Krwi Mojej' (Łk 22,19-20). Została dopełniona ofiarą miłości na Krzyżu złożoną Ojcu za nas i dla nas.

Liturgia eucharystyczna to czas, w którym Kościół w szczególny sposób świętuje obecność Chrystusa. Jest On w nim, jako w swym Ciele i w Krwi, mówi przez swoje Słowo, a nade wszystko daje siebie w Uczcie eucharystycznej - karmiąc nas chlebem swego Ciała i pojąc winem swojej Krwi. Tak pełna ofiara Boga wzywa nas również do pełnego uczestnictwa - zaangażowania, wejścia w nią całą swoją osobą.
Eucharystia, jest najwyższym i niezrównanym momentem naszego wspólnotowego, ludzkiego oraz chrześcijańskiego doświadczenia. Jest wielkim darem, gdyż jest znakiem obecności Jezusa w każdej Chrystusowej wspólnocie. Jest ucztą miłości pomiędzy wiernymi a Zbawicielem oraz wyznacznikiem i drogowskazem na drodze prowadzącej do Królestwa Niebieskiego.

  Każda Eucharystia jest naszym całkowitym zawierzeniem się miłości Boga i oddaniem się Mu na wieczną służbę, a przez Niego na służbę każdemu człowiekowi. Nasze gromadzenie się wokół ołtarza jest widocznym znakiem przynależności do Jezusa Chrystusa, jest też wezwaniem do urzeczywistniania Jego obecności pośród nas przez wzajemną miłość! Eucharystia jest jednością ludu Bożego. Zapowiedzią i zaczątkiem uczty niebieskiej.
   
Części Mszy św.
Katechizm Kościoła Katolickiego (nr 1346) w zwięzły sposób przedstawia strukturę Liturgii Eucharystycznej. Zanim rozpocznie się liturgia Słowa mają miejsce tak zwane obrzędy wstępne, czyli: wejście z towarzyszącym śpiewem, pozdrowienie wiernych z słowem wprowadzającym kapłana lub diakona, akt pokuty, hymn 'Chwała na wysokości Bogu' (w dni świąteczne i w niedziele) oraz modlitwa zwana kolektą, bądź też oracją. Jej pierwszą, jest LITURGIA SŁOWA, która zawiera: czytania biblijne - jedno lub dwa, śpiew między tymi czytaniami (psalm i Alleluja), Ewangelię, homilię (lub kazanie) wyznanie wiary i modlitwę powszechną. 
Natomiast drugą częścią jest LITURGIA EUCHARYSTYCZNA (OFIARY I UCZTY). Składa się ona z: przygotowania darów ofiarnych, prefacji, modlitwy eucharystycznej (przeistoczenia) i obrzędów komunii św, uwielbieniem po Komunii Św. Cała liturgia Mszy Świętej kończy się pozdrowieniem wiernych i błogosławieństwem, czyli rozesłaniem. Staramy się każdą Mszę Świętą przeżywać czystym i pełnym miłości umysłem i sercem, które zawsze jest otwarte dla Boga, dla nas i drugiego człowieka. Uczestniczymy często przyjmując Jezusa Chrystusa w Komunii Świętej.

Przystępowanie do Komunii św.
1/ Jesteśmy zobowiązani do zachowania postu eucharystycznego (jedną godzinę przed przyjęciem Komunii Św. niczego nie spożywamy ani nie pijemy; w sytuacji koniecznej, pijemy wyłącznie wodę).

2/ Jeżeli w ciągu dnia uczestniczymy dwa razy w całej Mszy św. - przyjmujemy dwukrotnie Jezusa w Komunii Św. Jeżeli w ciągu dnia po raz drugi jesteśmy w kościele – drugie uczestniczenie to nabożeństwo – wówczas nie przystępujemy po raz drugi do komunii św.

Porządek Mszy św. w naszej parafii:
Niedziela: Wysoka: g. 7.00 „D” i g. 10.00
Kolonia Ł.- g. 8.30 lub g. 11.30
Wachów: g. 8.30 lub g. 11.30


  Wskazania:
Śpiew Te Deum podczas Mszy św.:
Rocznice przyjęcia sakramentu małżeństwa:
- 25 rocznica
- 30 rocznica
- 35 rocznica
- 40 rocznica
- 45 rocznica
- 50 rocznica
- 55 rocznica
- 60 rocznica
Rocznice urodzin:
- 50 rocznica
- 60 rocznica
- 70 rocznica
- 75 rocznica
- 80 rocznica
- 90 rocznica
- 100 rocznica
lub każda dokładnie wymieniona powyżej 60 rocznicy urodzin.

Inne uroczystości::
- Odpust
- Kiermasz
- Dożynki....

Mamy obowiązek uczestniczyć we Mszy św. w następujące dni:
Do obowiązku uczestnictwa we Mszy św. w dzień święty „ustanowiony przez Kościół” zobowiązany jest każdy, kto ma możliwość wypełnienia tego obowiązku. Zwalniać z niego może choroba, konieczność opieki nad chorym, czy pobyt w kraju, gdzie nie ma świątyń chrześcijańskich. Ci, którzy dobrowolnie zaniedbują obowiązek uczestnictwa w niedzielnej Eucharystii popełniają grzech ciężki - stwierdza Katechizm Kościoła Katolickiego (KKK 2181). Do świąt nakazanych, kiedy mamy obowiązek uczestnictwa we Mszy św. zaliczamy:
-wszystkie niedziele roku;
-Uroczystość Bożego Narodzenia (25 grudnia);
-Uroczystość Bożej Rodzicielki (1 stycznia);
-Uroczystość Trzech Króli (6 stycznia);
-Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego (Wielkanoc);
- uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego (na siódma niedziela wielkanocna, )
-Uroczystość Ciała i Krwi Pańskiej (Boże Ciało);
-Uroczystość Wniebowzięcia NPM (15 sierpnia);
- Uroczystośc Wszystkich Świętych ( 1 listopada )

Wszystkie te dni zgodnie z postanowieniami konkordatu są wolne od pracy. Jedynym wyjątkiem jest uroczystość Objawienia Pańskiego.

Uczestnictwo we Mszy św. i przyjęcie Ciała Chrystusa sprawia, że się przemienia­my w to, co przyjmujemy, że wytwarza się jedność wszystkich wierzących w Chrystusa z Bogiem i nawzajem między sobą. By przyjąć Komunię św. trzeba:
- być wolnym od ciężkich grzechów;
- mięć dobrą intencję, to znaczy: nie dla zwyczaju, z próżności, ze względów lu­dzkich, ale z miłości Boga i bliźniego;
Czas postu przed przyjęciem Komunii św. ograniczono w ostatnich latach do jednej godziny.
Napoje alkoholowe nie są dopuszczalne, natomiast wo­da w ogóle nie łamie postu. Również chorzy mogą przyjmować lekarstwa bez ograniczenia w czasie.
Wierni powinni w życiu i obyczajach zachowywać to, co otrzymali w spra­wowaniu Eucharystii. Zatem niech każdy po uczestnictwie we Mszy św. zadba o spełnianie dobrych uczynków, podobanie się Bogu, właściwe postępowanie oraz wzrost pobożności i miłości bliźniego. Niech stawia sobie jako zadanie przepoje­nie świata duchem chrześcijańskim i dawanie świadectwa Chrystusowi.
"Nie możesz modlić się w domu tak jak w kościele, gdzie jest wielka rzesza i gdzie wołanie do Boga unosi się z jednego serca. Jest w tym jeszcze coś więcej: zjednoczenie umysłów, więź miłości, modlitwy kapłanów."

św. Jan Chryzostom
Pierwsza Komunia św. w naszej parafii udzielana jest dzieciom klas III szkoły podstawowej.

Nadzwyczajni szafarze Komunii św.
Nadzwyczajnym szafarzem Komunii św. mogą być mężczyźni w wieku 35-65 lat.
Kandydaci muszą:
1/ Wyróżniać się dojrzałością w wierze, zdrową pobożnością eucharystyczne i intensywnym życiem sakramentalnym;
2/ Odznaczać się wzorowym życiem moralnym i solidnością w życiu zawodowym, małżeńskim, rodzinnym i sąsiedzkim;
3/ Posiadać przynajmniej wykształcenie ponadpodstawowe;
4/ Aktywnie uczestniczyć w życiu parafialnym i cieszyć się poważaniem duchowieństwa i wiernych;
5/ Odznaczać się sprawnością psychiczną i fizyczną oraz cechami ułatwiającymi nawiązywanie kontaktów z osobami chorymi i w podeszłym wieku; 6/ Mieć ukończony kurs przygotowawczy, który kończy się egzaminem pisemnym i praktycznym udzielania Komunii św.
Dowodem upoważniającym do pełnienia posługi pomocnika Komunii św. jest Dekret Biskupi (imienna zgoda wystawiona na prośbę Proboszcza Parafii) przedłużany po upływie określonego czasu. Przedłużanie dekretu odbywa się zawsze w Uroczystość Chrystusa Króla, (Święto Patronalne Formacji).


Nadzwyczajni szafarze Komunii św.

WYSOKA:
BARDORZ Józef
MARZEC Roman
PAWEŁCZYK Piotr
TKACZ Cyprian
WOLNY Krystian
ZOK Dariusz

WACHÓW:
LIBERKA Andrzej
RURAŃSKI Waldemar

KOLONIA Ł.:
WIECZOREK Roman

Synod Diecezjalny o Komunii Świętej.

Zakończony 29 marca 2005r. Pierwszy Synod Diecezji Opolskiej wśród ważnych dokumentów przyjął dokument mówiący o wprowadzeniu drugiego sposobu przyjmowania Komunii św. przez wiernych. Od 28 czerwca 2005r. w Diecezji Opolskiej wolno udzielać Komunii św. do ust i na rękę w postawie zarówno kluczące jak i stojącej. Kapłani i szafarze ze szczególną troską powinni czuwać, aby natychmiast na oczach rozdającego przyjmujący ją spożył, aby nie odszedł, niosąc w ręku Ciało Pańskie. Jeżeli mogłoby zachodzić niebezpieczeństwo profanacji, nie należy udzielać wiernym Komunii św. na rękę. Przyjmowanie Komunii św. na rękę jest możliwością, a nie obowiązkiem. Każdy wiemy sam decyduje o wyborze sposobu przyjęciu. Ciała Pańskiego. Sposób przyjmowania Komunii św. nie jest najważniejszy o wiele ważniejsza jest duchowe przygotowanie do jej przyjęcia.

Komunia „na rękę"?
Wyglądało no to, że Episkopat Polski przygotowuje rewolucyjną zmianę w liturgii. Prawda okazała się inna. Przy okazji wyszło na jaw, że Komunia święta na rękę wzbudza nadal w Polsce emocje. Wśród wiernych, księży i biskupów. Nadmierne.
Czy w Polsce dozwolona jest Komunia „na rękę"?

Wprowadzenie do Mszału stwierdza:,
Jeżeli udziela się Komunii świętej tylko pod postacią chleba, kapłan każdemu z przyjmujących uka­zuje nieco uniesioną Hostię, mówiąc: Ciało Chrystusa. Przystępujący do Komunii świętej odpowiada: Amen i przyjmuje Najświętszy Sa­krament do ust lub, jeśli jest to dozwolone, na dłoń, według swego uznania. Przystępujący do Komunii spożywa całą świętą Hostię tuż po jej przyjęciu" (OWMR, nr 161).
Nasuwa się pyta­nie, czy w Polsce jest dozwolone przyjmowanie Komunii św. na dłoń. Cytowany powyżej doku­ment II Polskiego Synodu Plenarnego podaje obowiązujące przepisy dla Kościoła w Polsce. Tam więc należy szukać odpowiedzi. Synod za­leca przyjmowanie Komunii św. „do ust", „nie wykluczając jednak innych form przyjmowania Komunii". Przyznajmy, to dość enigmatyczny zapis. Co oznacza „inne formy przyjmowania Komunii"? Musi on oznaczać Komunię „na rę­kę". Nie ma innej możliwości, ponieważ OWMR mówi wyraźnie tylko o dwóch sposo­bach udzielania Komunii: do ust lub na dłoń. In­terpretowanie zapisu Synodu w taki sposób, że chodzi tutaj tylko o cudzoziemców, wydaje się nadużyciem. Pomijamy tutaj kwestię sposobów udzielania Komunii pod dwiema postaciami lub tylko pod postacią wina.
Z powyższego wynika, że informacja o zmianie liturgicznego przepisu była błędna. Nie grozi nam żadna „rewolucja" w liturgii. Już teraz w Polsce przystępujący do Komunii świę­tej sam może decydować, czy Ciało Chrystusa przyjmuje do ust, czy na rękę. Celebrans powi­nien uszanować jego wolę. Można się spodzie­wać, że opracowywany dokument przypomni o tych zasadach, rozwieje wątpliwości i osta­tecznie uporządkuje tę sprawę

Spostrzeżenia na marginesie.
Rodzi się kilka refleksji.
1/ Spra­wa sposobu przyjmowania Komunii św. budzi większe emocje niż jest tego warta. Forma przyjmowania Ciała Chrystusa„na rękę" od lat jest rozpowszechniona w Kościołach lokalnych na Zachodzie. Nie jest to liturgiczna moda „ze­psutego Zachodu" -jak twierdzą niektórzy. To raczej powrót do praktyki powszechnej w Ko­ściele pierwszych wieków. Świadczą o tym opisy sprawowania liturgii czy wskazówki dla uczestników zachowane w dziełach pisarzy wczesnochrześcijańskich.
2/ Niebezpieczeństwo braku szacun­ku dla Eucharystii istnieje zawsze. Przyjmowa­nie Komunii na rękę zmusza wiernych do więk­szej uwagi i szacunku dla Najświętszego Sakra­mentu niż przyjmowanie do ust. Jezus zdecydo­wał się na bardzo nietrwały sposób swojej obecności - w kawałku chleba i w kropli wina. Czyniąc to, wiedział zapewne, że chleb się kru­szy, czasem spada z talerza, wino można rozlać. Jeszcze bardziej krucha jest Jego obecność w człowieku, ponieważ przyjmujemy Go za­wsze jako słabi ludzie, podatni na grzech. Większą profanacją dla Jezusa eucharystyczne­go jest każdy grzech chrześcijanina wychodzą­cego ze Mszy św., niż fakt, że konsekrowana Hostia lub jej cząstki upadną przez nieuwagę na podłogę.
3/ Zalecane przez Episkopat pozo­staje przyjmowanie Komunii św. do ust, zgod­nie ze zwyczajem praktykowanym w Polsce. Nie powinno się więc lansować zmiany. Jeśli jednak ktoś wyciąga dłoń, aby przyjąć Komu­nię, ma do tego prawo. Ostatecznie sposób, w jaki przyjmujemy Ciało Chrystusa jest spra­wą drugorzędną. O wiele bardziej istotne jest wewnętrzne nastawienie człowieka - to, czy przyjmuje Go sercem wolnym od grzechu cięż­kiego, z wiarą i z miłością.
4/ Być może nie doszłoby do tego nieporozumienia, gdyby dokumenty II Pol­skiego Synodu Plenarnego - przypomnijmy, zatwierdzone ponad trzy lata temu - były sku­teczniej wprowadzone w świadomość i życie Kościoła w Polsce.
KS. TOMASZ JAKLEWICZ ( GN, listopad 2004 )



wykonanie: blackgoose.pl © Parafia Wysoka 2006-2019