Sakrament pokuty

Grzech jest to świadome i dobrowolne sprzeciwianie się woli Bożej. Jest to nieposłuszeństwo Bogu w czynach, słowach, myślach lub przez zaniedbanie tego, co powinniśmy uczynić. Chrześcijanin unika wszelkiego grzechu: nie tylko ciężkiego, ale i powszedniego. A jeśli ma nieszczęście zgrzeszyć, natychmiast nawraca się do Boga, żałuje za swój grzech, wyznaje go w sakramencie pokuty i zawsze ufa miłosierdziu Bożemu. „Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości” (1J 1,9)

WARUNKI SAKRAMENTU POKUTY

Sakrament pokuty wymaga od człowieka postawy pokuty. Postawa pokuty to zwrócenie się na nowo do Boga, nawrócenie, przemiana życia. Przystępując do sakramentu pokuty, trzeba spełnić pięć warunków, które określają, jak dobrze przyjąć ten sakrament. Warunki te są następujące: rachunek sumienia, żal za grzechy, postanowienie poprawy, spowiedź szczera, zadośćuczynienie.
Rachunek sumienia przed spowiedzią to uświadomienie sobie grzechów popełnionych od czasu ostatniego przyjęcia sakramentu pokuty. Rachunek sumienia możemy zrobić według dziesięciu przykazań Bożych lub w inny sposób ( Droga do Nieba ). Należy nie tylko ogólnie, ale szczegółowo zdać sobie sprawę w sumieniu ze wszystkiego, co dotyczy grzechu śmiertelnego, ciężkiego.
Z rachunkiem sumienia wiąże się postawa skruchy, żalu za grzechy. Żałujemy za grzechy, gdy szczerze uznajemy nasze postępowanie za złe wobec Boga i pragniemy Go za nie przeprosić. Żal za grzechy jest to odwrócenie naszej woli od grzechu i zwrócenie jej ku Bogu. Żal doskonały występuje wtedy, gdy żałujemy dlatego, że zerwaliśmy więź z Bogiem, najlepszym Ojcem, jest to żal z miłości ku Bogu. Żal mniej doskonały występuje wtedy, gdy żałujemy dlatego, że przez grzech zasłużyliśmy na karę Bożą.
Z postawy żalu wynika postanowienie poprawy. Jest to decyzja odnosząca się do przyszłości. Nie wystarczy tylko ogólne postanowienie bycia lepszym. Postanowienie poprawy winno dotyczyć konkretnych spraw i sytuacji.
Skruszony grzesznik wyznaje winy przed kapłanem, aby otrzymać rozgrzeszenie. Jest to spowiedź św. Spowiedź winna być zupełna: należy wyznać wszystkie grzechy śmiertelne - i szczera: należy wyznać grzechy tak, jak przedstawia je nam sumienie.
Przystępujemy do spowiedzi z ufnością, bo nie ma tak ciężkiego grzechu, którego by nam Bóg w swoim miłosierdziu nie odpuścił. „Choćby nasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją: choćby były czerwone jak purpura, staną się jak wełna”(Iż 1,18). Spowiedź jest to szczere wyznanie grzechów przed kapłanem, w celu otrzymania rozgrzeszenia. Po otrzymaniu rozgrzeszenia jesteśmy na nowo zjednoczeni z Chrystusem i z Ludem Bożym, który jest Mistycznym Ciałem Chrystusa.
Wyznaczona przez kapłana pokuta jest cząstką ostatniego warunku sakramentu pokuty, mianowicie zadośćuczynienia. Szczera skrucha zawiera bowiem pragnienie naprawienia popełnionego zła, jak to widzimy na przykładzie Zacheusza, oświadczającego: „ Panie, oto połowę mego majątku rozdam ubogim, a jeśli kogo w czym skrzywdziłem, zwracam poczwórnie. Na to Jezus rzekł do niego: Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu…” (Łk 19,8-9).
Dla owocnego przyjęcia sakramentu pokuty nie wystarczy więc np. odmówienie określonych modlitw. Potrzebne jest staranie, by wynagrodzić krzywdy i naprawić zaniedbania zarówno wobec Boga, jak i wobec ludzi. Jest to zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu.
Okazja do skorzystania z Sakramentu Pokuty - w naszej parafii jest przynajmniej 15 minut przed każdą Eucharystią.
Przed świętami ( Boże Narodzenie, Wielkanoc ) oraz przed odpustami i w czasie Nabożeństw Fatimskich w okresie letnim gościmy w parafii kapłanów z innych parafii ( zakonnicy i kapłani diecezjalni ).



wykonanie: blackgoose.pl © Parafia Wysoka 2006-2019