Sakrament Kapłaństwa

W dokumentach Kościoła sakrament ten zawsze nosił on nazwę sacramentum ordinis, co znaczy: sakrament święceń. Nazwa ta obejmuje diakonat, prezbiterat i episkopat - trzy stopnie jednego sakramentu świeceń.

Co znaczy być kapłanem?
        Według św. Pawła kapłan jest przede wszystkim szafarzem Bożych tajemnic. Jan Paweł II w książce Dar i Tajemnica pisze: "Kapłan jest tym, któremu właściciel powierza swoje dobra, ażeby nimi zarządzał w sposób sprawiedliwy i odpowiedzialny. Tak właśnie kapłan otrzymuje od Chrystusa dobra zbawienia, ażeby je we właściwy sposób rozdzielał ludziom, do których jest posłany. Chodzi o dobra wiary. I dlatego też kapłan jest człowiekiem słowa Bożego, człowiekiem sakramentu, człowiekiem < tajemnicy wiary>."
       Kapłan kontynuuje dzieło Chrystusa na ziemi.
       Do istoty kapłaństwa należy być pośrednikiem między człowiekiem a Bogiem. Tak, jak jeden jest Bóg, tak też jest jeden pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie na okup za wszystkich. Jezus Chrystus jest więc jedynym kapłanem i pośrednikiem, Jego kapłaństwo jest wieczne. Wprawdzie Jezus nie nazywa siebie kapłanem, ale misja, którą spełniał, wskazywała na Jego godność kapłańską i osiągnęła swój moment szczytowy w Jego ofierze krzyżowej. Chrystus stał się kapłanem i ofiarą jednocześnie.     Przed swoją ofiarną śmiercią, podczas Ostatniej Wieczerzy Pan Jezus ustanowił Eucharystię, jako znak Nowego Przymierza i polecił Apostołom, aby ją składali na Jego pamiątkę ( Łk 22, 19-20). Ustanowił tym samym kapłaństwo Nowego Przymierza.
         Zadaniem Apostołów było głoszenie Ewangelii w imieniu Chrystusa: "Kto was słucha, Mnie słucha" (Łk 10, 16) i sprawowanie Eucharystii jako Pamiątki Pana. Posłannictwo Apostołów Chrystus potwierdza po swoim zmartwychwstaniu zlecając im nauczanie, udzielanie chrztu i odpuszczenie grzechów.
         W tym też celu zesłał na nich Ducha św., aby byli Jego świadkami. Otrzymane od Chrystusa zadania Apostołowie przekazywali z kolei swoim współpracownikom i następcom przez modlitwę i włożenie rąk. Tak powstał już w Kościele apostolskim - obowiązujący do dzisiaj - sposób przekazywania istotnych funkcji właściwym sakramentalnemu kapłaństwu. Należą do nich:
nauczanie (głoszenie Ewangelii), sprawowanie Eucharystii i innych sakramentów (uświęcanie) oraz kierowanie Kościołem (funkcja pasterska).
     Począwszy od pierwszych wieków chrześcijaństwa (pisze o tym Św. Ignacy Antiocheński w Liście do Trallan (III, 1), na czele miejscowego Kościoła stał biskup jako następca Apostoła. Wspierali go prezbiterzy i diakoni, którzy pełnili funkcje charytatywne i zarządzali dobrami. Głównym zadaniem biskupa było głoszenie Ewangelii i przewodniczenie Eucharystii. Dopiero od III - IV wieku prezbiterzy stają na czele mniejszych wspólnot wiernych (parafie) i spełniają w nich wszystkie funkcje właściwe dotąd biskupowi, z wyjątkiem udzielania sakramentu święceń i bierzmowania, które były zastrzeżone biskupowi. Od II wieku istniały już posługi związane ze sprawowaniem Eucharystii - lektor, akolita, diakon.
    Obrzędy święceń biskupa, prezbitera i diakona zawierały zawsze modlitwy o udzielenie Ducha Świętego, włożenie rąk biskupa i modlitwę konsekracyjną. W średniowieczu dołączono śpiew Litanii do Wszystkich Świętych, a następnie namaszczenie rąk i głowy, oraz przekazanie naczyń liturgicznych i szat właściwych danemu stopniowi święceń. W Kościele łacińskim święcenia wyższe związane są ze zobowiązaniem zachowania celibatu.      Posiadający święcenia reprezentują Chrystusa, który jest Głową Kościoła, powołani są do służby całemu ludowi Bożemu. Działają w imieniu Chrystusa i Kościoła. Dlatego kapłaństwo sakramentalne różni się od powszechnego kapłaństwa wszystkich wiernych (pochodzące ze chrztu i bierzmowania).
Sakrament święceń odciska przyjmującemu go niezatarte znamię, zwane charakterem sakramentalnym i oznacza przeznaczenie do służby Chrystusowi i Kościołowi na zawsze. Dlatego nie może być powtórnie udzielany.
         Kapłaństwo jest niezasłużonym darem. Kapłan jest spośród ludzi wzięty i dla ludzi ustanawiany. "Nikt nie ma prawa do otrzymania sakramentu święceń, ponieważ nikt nie może przyznać sobie samemu tej posługi. Powołuje do niej Bóg. Kto uważa, że rozpoznaje w sobie znaki powołania Bożego do posługi święceń, powinien pokornie poddać swoje pragnienia autorytetowi Kościoła, na którym spoczywa odpowiedzialność i prawo wybrania kogoś do przyjęcia tego sakramentu. Jak każda łaska, sakrament święceń może być przyjęty tylko, jako niezasłużony dar".
 

Kandydat ubiegający się o przyjęcie do Seminarium powinien...
1. Kandydat ubiegający się o przyjęcie do Seminarium powinien odbyć rozmowę kwalifikacyjną z rektorem Seminarium (lub wskazanym przez niego zastępcą) do końca czerwca br. oraz przedłożyć w rektoracie WSD (ul. Drzymały 1, 45-342 Opole) następujące dokumenty:
·  podanie ·  życiorys ·  list polecający i opinię proboszcza parafii zamieszkania ·  opinię katechety ·  świadectwo chrztu i bierzmowania ·  świadectwo ślubu rodziców ·  dwie fotografie (35 x 45) podpisane na odwrocie) ·  zaświadczenie lekarskie zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami prawnymi ·  wypełniony formularz danych personalnych kandydata do WSD
2. Aspiranci do seminarium zobowiązani są do poddania się badaniom psychologicznym.
Test psychologiczny dla kandydatów odbywa się w seminarium (Opole, ul. Drzymały 1)

3. Alumni Wyższego Seminarium Duchownego w Opolu odbywają swe studia teologiczne na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego . Przyjęcie do Seminarium jest więc również warunkowane przyjęciem na Wydział Teologiczny Uniwersytetu Opolskiego. Szczegółowe informacje na temat warunków i procedury rekrutacji na Wydział Teologiczny Uniwerystetu Opolskiego - kierunek teologia..
4. Ogólna informacja o przebiegu formacji seminaryjnej:
Kościół uznaje seminarium za podstawowe i niezbędne środowisko formacji kandydatów do kapłaństwa i określe je jako wspólnotę wychowawczą w drodze , którą zakłada biskup "aby tym, których Pan powołuje do apostolskiej służby, umożliwić przeżycie doświadczenia formacji, jaką Chrystus dał Dwunastu" (PDV 60). Formacja seminaryjna obejmuje wymiary: ludzki, duchowy, intelektualny i pastoralny. Jej zasadniczym celem jest całkowite związanie z Jezusem Chrystusem, "który wzywa do obcowania z sobą i do udziału w swojej misji zbawienia" (PDV 42). Bezpośrednio odpowiedzialnymi za formację w Seminarium są w imieniu biskupa Rektor i wspólnota moderatorów.
Zakres studiów teologii dla kandydatów do kapłaństwa obejmuje podstawowe dyscypliny filozoficzne i teologiczne oraz przygotowanie pedagogiczno-katechetyczne i pastoralne. Do głównych przedmiotów należą: nauki biblijne, teologia dogmatyczna, teologia moralna, pastoralna, liturgika, katechetyka, nauka społeczna Kościoła, historia Kościoła, historia filozofii, filozofia systematyczna, antropologia, etyka, psychologia, pedagogika, homiletyka, katechetyka. Ze studiami związana jest również praktyka pastoralna i katechetyczna w parafii i w szkole.



wykonanie: blackgoose.pl © Parafia Wysoka 2006-2019